در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم

بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

بوقت صبح قیامت که سر ز خاک برآرم

به گفت وگوی تو خیزم به جست وجوی تو باشم

به مجمعی که در آیند شاهدان دو عالم

نظر بسوی تو دارم غلام روی تو باشم

می بهشت ننوشم زدست ساقی رضوان

مرا بباده چه حاجت که مست روی تو باشم

هزار بادیه سهل است با وجود تو رفتن

وگر خلاف کنم سعدیا بسوی تو باشم

سعدی

می دانستم چیست

آنچه

از چشم تو تا عمق وجودم جاریست.

                                     وگر تیرم زند منت پذیرم

کمان ابرویت را گو بزن تیر

                                    که پیش دست و بازویت بمیرم

غم گیتی گر از پایم درآید

                                    بجز ساغر که باشد دستگیرم؟

بر آی ای آفتاب صبح امید

                                   که در دست شب هجران اسیرم

بفریادم رس ای پیر خرابات

                                    بیک جرعه جوانم کن که پیرم

بگیسوی تو خوردم دوش سوگند

                                     که من از پای تو سر بر نگیرم

بسوز این خرقه ء تقوی تو حافظ

که گر آتش شوم در وی نگیرم

مردی در جهنم بود که فرشته ای برای کمک به او آمد و گفت: من تو را نجات می دهم برای اینکه تو روزی کاری نیک انجام داده ای. فکر کن ببین آن را به خاطر می آوری یا نه؟
او فکر کرد و به یادش آمد که روزی در راهی که میرفت عنکبوتی را دید اما برای آنکه او را له نکند راهش را کج کرد و از سمت دیگری عبور کرد.
فرشته لبخند زد و بعد ناگهان تار عنکبوتی پایین آمد و فرشته گفت تار عنکبوت را بگیر و بالا برو تا به بهشت بروی. مرد تار عنکبوت را گرفت در همین هنگام جهنمیان دیگر هم که فرصتی برای نجات خود یافتند به سمت تار عنکبوت دست دراز کردند تا بالا بروند، اما مرد دست آنها را پس زد تا مبادا تار عنکبوت پاره شود و خود بیفتد که ناگهان تار عنکبوت پاره شد و مرد دوباره به سمت جهنم پرت شد. فرشته با ناراحتی گفت: تو تنها راه نجاتی را که داشتی با فکر کردن به خود و فراموش کردن دیگران از دست دادی.دیگر راه نجاتی برای تو نیست و بعد فرشته ناپدید شد...!

صحرا نشین عاشق
جوان صحرانشینی،سرگردان د رصحرا می رفت تا اینکه خود را در کنار چاهی یافت. دختری بسیار زیبا همچون قرص ماه، از آن اب می کشید. به او گفت:"دیوانه وار عاشق تو ام "دختر جوان پاسخ داد:"کنار چشمه زن دیگری هم هست، چنان زیباست که من حتی لایق خدمت گذاری او هم نیستم."جوان فورا روی برگرداند،کسی نبود.پس دخترک ندا داد:"صداقت چه زیبباست و دروغ چه زشت! میگویی واله و شیدای منی اما همین بس که از زن دیگری با تو سخن گویم تا روی از من بر گردانی "" اگر عمیقا به زنی عشق بورزی، این عشق هرگز تازگی خود را از دست نخواهد داد."آلبرت گینون

               سلطان    جهان  هم 

به چنین روز        غلام  است            

              گو شمع   نیارید درین جمع که امشب

              در مجلس  ما    ماه  رخ   دوست

تمام است    

تمام است

                                که    مجنون  وار    در  راهش   دل دیوانه ای دارم

باران می بارد امشب .دلم غم دارد امشب.آرام جان خسته   ره  می سپارد امشب    در نگاهت مانده چشمم  شاید از فکر سفر بر گردی امشب    از تو دارم یادگاری   سردی این بوسه را پیوسته بر لب   قطره قطره اشک چشمم می چکد با نم نم باران بدامن    بسته ای بار سفر را با تو ای عاشقترین  بد کرده ام من   رنگ چشمت رنگ دریا   سینه ء من دشت غمها   یادم آید زیر باران  با تو بودم با تو تنها  زیر باران با تو بودم زیر باران با تو تنها

باران می بارد امشب

تو را کم دارم امشب

آرام جان خسته ره می سپار امشب

این کلام آخرینت برده میل زندگی را از سر من    گفته ای شاید بیایی از سفر اما نمی شه باور من

رفتنت را کرده باور   التماسم را ببین در این نگاهم   زیر باران گریه کردم بلکه باران شوید از جانم گناهم....

جز بهر سجود خم نکردی     

                                          بر من که پرستشت نکردم

                                         در  نا  کردن  ستم   نکردی

آن چیست که از بدی نکردم

و آن چیست که از کرم نکردی

                                         گفتی که کنم جزای جرمت

                                         چون وقت رسید هم نکردی

                    خاقانی 

راغب دنیا مشو که هیچ نیرزد        هر دو جهان پیش چشم همت عالی

گر امید وصل باشد همچنان دشوار نیست

خلق را بیدار باید بود از اب چشم من

وین عجب کان وقت می گریم که کس بیدار نیست

کارم چو زلف یار پریشان ودرهم است

                        پشتم بسان ابروی دلدار پرخمست

غم شربتی زخون دلم نوش کرد و گفت:

                        این شادی کسی که درین دور خرمست

تنها دل من است گرفتار در غمان

                        یا خود درین زمانه دل شادمان کم است

دانی خیال روی تو در چشم من چه گفت؟

                        آیا چه جاست اینکه همه روزه با نمست؟

خواهی چو روز روشن دانی تو حال من؟

                        از تیره شب بپرس که او نیز محرم است

ای کاشکی میان منستی و دلبرم

                        پیوندی اینچنین که میان من و غمست

                        پیوندی اینچنین که میان من و غمست

                   سعدی

ای ساربان اهسته رو کارام جانم میرود

                                وان دل که با خود داشتم با دلستانم میرود

من مانده ام مهجور ازو بیچاره ورنجور ازو

                                گویی که نیشی دور ازو در استخوانم میرود

گفتم به نیرنگ وفسون پنهان کنم ریش درون

                                پنهان نمی ماند که خون بر آستانم میرود

محمل بدار ای ساربان تندی مکن با کاروان

                                کز عشق آن سرو روان گویی روانم میرود

او میرود دامن کشان من زهر تنهایی چشان

                                دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم میرود

با آنهمه بیداد او وین عهد بی بنیاد او

                                در سینه دارم یاد او یا  بر زبانم میرود

باز آی وبر چشمم نشین ای دلستان نازنین

                                کاشوب وفریاد از زمین بر آسمانم میرود

صبر از وصال یار من برگشتن از دلدار من

                                گرچه نباشد کار من هم کار از آنم میرود

در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن

                                من خود بچشم خویشتن دیدم که جانم میرود

سعدی فغان از دست ما لایق نبود ای بی وفا

                                طاقت نمی آرم جفا کار از فغانم میرود

                        سعدی

          خدایا

من در کلبه ء فقیرانه ء خود

                چیزی   را  دارم

که تو در عرش کبریایی خود نداری

           من چون تویی دارم

وتو چون خود نداری

              امام زین العابدین(ع)

غمگین دل من بیاد خود شاد کنی

بیداد به یکسو نهی و داد کنی

وز بندگی و محنتم آزاد کنی

خاقانی

حسب حالی ننوشتیم و شد ایامی چند

                          محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند

وز عمر مرا جز شب دیجور نمانده است

هنگام وداع تو ز بس گریه که کردم

دور از رخ تو چشم مرا نور نمانده است

میرفت خیال تو ز چشم من و میگفت

هیهات ازین گوشه که معمور نمانده است

وصل تو اجل را ز سرم دور همی داشت

از دولت هجر تو کنون دور نماندست

نزدیک شد آندم که رقیب تو بگوید

دور از رخت این خسته ء رنجور نماندست

صبر است مرا چاره ئ هجران تو لیکن

چون صبر توان کرد که مقدور نماندست؟

در هجر تو گر چشم مرا آب روان است

گو خون جگر ریز که معذور نماندست

حافظ ز غم از گریه نپرداخت به خنده

ماتم زده را داعیه ء سور نماندست